هنوز هرگز

گم شوم

فعالیت

فعالیت، به ما احساس چیزی بودن می دهد.  ما با فعالیتهایمان اعتبار اجتماعی کسب می کنیم و سپس این اعتبار را در شخصیت خویش فرافکنی می کنیم و بدین ترتیب احساس بیهودگی را پس می زنیم. این روند ، حساسیت مورد نیاز برای ادراک بی واسطه حضور "خود" را تحت الشعاع قرار می دهد و ذهن را در سطحی خاص از ادراک تخدیر می کند ، بطوریکه زدایش اتیکت تمام فعالبتها از خود ، منجر به آشفتگی ، مواجه شدن با خلا و بیهودگی می گردد

پک

ته مانده های سیگاری که بر لبم بود آخرین برون ریزهای روحی متهوع بود و له کردن سیگار خرد زیر پا آخرین جلوه عقده قدرت و تسلط

بازگشت اژدها

بالاخره امتحانها تمام شد. سعی خواهم کرد بیشتر نوشته شوم

لکنت 3

 چگونه خواندن این شعر بسیار مهم است. چند سطر اول باید کاملا با لحنی آمیخته با تردید خوانده شود. من هر وقت این قسمت را می خوانم ، لحنم طوری است که گویی خودم هم از چیزهایی که نوشته ام تعجب می کنم و لغات  را با تردید و گسسته تلفظ می کنم. اما بعد از رسیدن به لغت هیچکدام لحن ناگهان عوض می شود و بقیه شعر بصورت طبیعی و با اطمینان خاطر و با سرعت بیشتر خوانده می شود

پاره ای از تهوع سارتر

نفرت و بیزاری از وجود داشتن هم شیوه ای است برای واداشتنم به وجود داشتن ، به فروبردنم به درون وجود. من هستم زیرا می اندیشم که نمی خواهم باشم

ایستگاه هفت تیر

یک شیشه متحرک و لغزش نرم و رازآلود انعکاس صورت من. کش آمدن تصاویر و ابهامی از خویش که به آشفتگی انعکاس دامن می زند. مترو به ایستگاه رسید

ابهام شرط بقای معنا

معناها بدون ابهام قادر به بقا نخواهند بود. کافیست سعی کنید معناهایی را که به آنها اعتقاد دارید کاملا واضح و دقیق تعریف کرده و آنها را اثبات کنید. خواهید دید که دیگر این معناها اعتبار چندانی نخواهند داشت. همواره معناها با ابهامی خاص در ذهن ما ذخیره می شوند و همین ابهام و راز آلودگی قشر محافظی است که که معناها را ایمن می کند. شاید فلسفه در طول تاریخ کاری جز عریان کردن یک معنا و در نتیجه بی اعتبار کردن آن و از طرف دیگر سفر به معنای مبهم دیگری نداشته است